صدای قلقل سماور برنجی و بخار برخاسته از آن، موسیقی متن خاطرات بسیاری از ما در خانههای پدربزرگها و مادربزرگهاست. سماور که در ابتدا از روسیه به دربار قاجار وارد شد، به سرعت جای خود را در میان عامه مردم باز کرد و جایگزین قهوهخانههای سنتی شد تا فرهنگ نوشیدن چای شکل بگیرد.
در عمارتهای قدیمی، سماور برنجی روی میز بزرگی در تالار پذیرایی قرار میگرفت و نشانهای از آمادگی صاحبخانه برای خوشآمدگویی به مهمانان بود. قوری چینی بندزده که روی بخار سماور دم میکشید، بهترین عطر و طعم چای سیاه خشک را استخراج میکرد. سرو چای در استکانهای کمر باریک با نعلبکیهای نقاشیشده، آیینی بود که گفتگوها را صمیمیتر میکرد؛ مفهومی که نام برند **میعاد** (Promise of Meeting) نیز از آن الهام گرفته است.
دمآوری چای روی سماور، هنری نیازمند صبوری است. شعله ملایم و بخار آب متداوم باعث میشود برگهای چای بدون سوختن و تلخ شدن، به آرامی دم بکشند. این روش سنتی، بهترین راه برای آمادهسازی چایهای دیردم ارتدوکس است تا تمام روغنهای معطر خود را آزاد کنند.
امروز نیز با وجود چایسازهای برقی سریع، سماور همچنان جایگاه خود را به عنوان نماد اصالت و صمیمیت در خانوادههای ایرانی حفظ کرده است، زیرا چای دمکشیده روی سماور عطر و طعمی بیبدیل دارد.